زندگی من و من - my life and i

نهالَکَم

2011-09-30T10:52:00.000-07:00

اشک نوشته ای بر اشک های خشکیده نهالی خشکیده تر

http://nahal53.blogfa.com/post-524.aspx

---------------

نهالَکَم

«کوه یار» هم یارای یاری کوه غمت را نداشت...

سد چشمانم شکست

وقتی کاسه آب پشت سرت بر زمین افتاد

کاش این سیلِ شور

خانمان تیشه زن «کوهِ یار» را می شست، جلا می داد

آخر حق زندگی بر کف دستان جلادان سیاه مشق شده

دل عشاق حقی نداشت ...

حسرت رد نگاه «بِه-نام» بر ترقوه ات

حسرت گرمی نفسش بر غلظت گوش هایت

حسرت دل حسرت زده ات

حسرت آخرین بوسه حریصت

حسرت های زندگیم را به سخره گرفت

...

اشک هایم را چه کنم

خانه ام را سیلی شور می بَرَد...

------------

2011-07-02T21:31:00.000-07:00

از لا به لای پنجره نیمه باز،

قمار آینده در عوض آینده باختم

مشتها ‌یم کم آورده اند از گره شدن

سخت در آغوش تنهایی خودم می فشارمشان

خورشید را به خانه ات بیاور

می خواهم ذوب شوم ...

روزی که مُردَم ۸

2011-07-02T21:27:00.000-07:00

روزی که مردم،

تنگی گلویم

راه بر مسیر بغض بسته بود

دلم پشت پنجره ات چمباتمه زده

قلبم گم شده

احساسم بی خانمان

هویتم نا آرام

رودهای سیاه

در امتداد چشمانم

صبر ایوب، روی سیاه میکردند

نفس های آخرم را در شیشه می ریزم

به اقیانوس آرام در همسایگی می سپارم

مبادا با نفسی از تو آمیزش کنند

خورشید همچنان خندان

نسیم بازی گوش

موسیقی در جریان

فقط من مرده شده ام

لبخند بی معنی

2011-06-22T13:49:00.000-07:00

انگشتان لطیف

دندان های براق

لبخند های بی معنی
و اشتهای سیری ناپذیر یک ذهن پریشان

قلبم را
ریش کرد
جوید
بلعید...

این قلب سرخ و سمج
خودروست!
باز هم جوانه می زند...
قبل از اینکه بتوانی یک لبخند مصنوعی دیگر دست و پا کنی

"شبنم" گریستن سحر

2011-03-10T18:59:00.000-08:00

باز هم باور کرد شب را؟

ساده دل!

(بخوانید احمق!)

دوباره و دوباره ققنوس وار،

می میرد در امید

و می آید با امید

احمق !

(بخوانید ساده دل!)

شب هرگز نمی رسد

دلم آشوب می شود از ابدیت

دلم آشوب می شود از تکرار

طراوت دارد

شبنم گریستن سحر

از ندیدن مهتاب! ...

چراغ ها خاموش

خود را به رویای شب های بد قول می سپارم...

دلتنگ بوی اسب

2011-02-01T22:31:00.000-08:00

اگر می دانستم

میان پاهای ات

و لای انگشتان ات

مثل من

هوای سواری و

بوی عرق کرده

اسبی هوس باز

از زیر پای راهزنان بغداد بیرون می کشیدم

می تاختم و عرق می ریختم

تا به صاعقه ات پیوند خورم

لطفا یادت باشد

اگر برایم اسبی آوردی

ترجیحا

سیاه چشم باشد

آشنا.

آخرین بار که دیده شد

راهزن دیوانه می کرد...

30

2011-02-01T22:22:00.000-08:00

به افتخار ۳۰ سالگی ام
و همه ی دهه های بعدی زندگی ام
که دوستشان دارم
ولی همین امروز شمردن شان را
   برای همیشه
   معامله کردم با خوره فراموشی زیباترین خاطره هایم
همان که میخورد خاطره ی
   عاشق شدن هایم را
گیلاس های شرابی که به سلامتی خود نوشیدم
و شبهایی که کنار ساحل خوشبختی ام قدم زدم،
   تنها ی تنها

متلک گویی

2010-12-15T19:39:00.000-08:00

خواندن این متن در مورد انگیزه های متلک گویی در ایران برای من بسیار جالب بود.
من در شهر لوس آنجلس دانشجوی رشته مهندسی هستم. امروز کمی شیک تر از معمول لباس پوشیده بودم و از دانشگاه به خانه بر می گشتم. در راه بازگشت به خانه، صدای چند بوق مکرر و سپس صدای یک مرد را شنیدم که با لحجه کاملا آمریکایی و کاملا مثل متلک گو های خودمون داد می زد: چقدر زیبایی، چقدر زیبایی!
از نظر من ریشه فرهنگ متلک گویی تنها حاصل فرهنگ جدا سازی و محدود کردن روابط زنان و مردان در جامعه نیست. شاید انگیزه شکستن حرمت «ناموس» دیگران و جامه عمل پوشاندن به تخیلات جنسی مردانی که بهره وری از زن را حق مسلم خود می دانند لایه های زیرین و اصلی تر این درد مشترک باشند. وقتی نگاه مردان به زنان در جوامع مردسالار نگاهی کاملا «جنسی» است و باور قالب وجود زن را تنها برای ارضای تمایلات جنسی مردان می پندارد، متلک گویی (به نوعی دست اندازی به زنان رهگذر) به میزان زیادی حس ارضای مردانگی می دهد. در فرهنگ هایی هم ممکن است تعصب به معنای ایرانی آن یا به معنای اسلامی آن وجود نداشته باشد اما زن آزاری، روحی ویا جسمی، صورت های دیگر همین درد مشترک است. درد عدم مالکیت زن بر خودش، کالا پنداری زن و ضعیفه انگاری او.
جالب توجه است که این فرهنگ فقط مخصوص مردان ایرانی، خاور میانه، و یا حتی مسلمان نیست. به طور مثال، مردان ایتالیایی، اسپانیایی، آمریکای مرکزی و آمریکای لاتین نیز در متلک گویی شهرت فراوانی دارند. وجه مشترک این فرهنگها جدا بودن زن و مرد در مدرسه و محیط کار و یا مذهب نیست، بلکه فرهنگ مرد سالارانه جامعه است. در بسیاری از جوامع غربی، عربی، آفریقایی و آسیایی نیز این فرهنگ به وضوح دیده می شود. شاید بد نباشد که به خود یادآوری کنیم که ریشه اصلی اینگونه مسایل نگاه نابرابر به زن می باشد، به هر صورت و شکلی که نمایان شود. زن آزاری، سوء استفاده فیزیکی، جنسی و یا روحی از زن همه مصداق بارز باور نابرابر انگارانه هستند.
در میان معیار های بین المللی، معیار ارزیابی جایگاه زنان در جوامع عموما با توجه به موارد ذیل سنجیده می شود:
درصد زنان تحصیل کرده
درصد زنان شاغل
درصد زنان دارنده شغل های کلیدی و مدیریتی
امکانات در نظر گرفته شده برای دوران بارداری
مرخصی چند سال اول زندگی کودک برای مادر ویا پدر
میزان برابری حقوق زن و مرد

در جوامعی که ارزش زن برابر با مردان است و یا در جوامعی که در حال رسیدن به این برابری هستند، اعمال سیاست ها و یا رفتارهای «نابرابر جنسی» تا حدی جدی انگاشته می شود که مجازات کوچکترین آزار جنسی و یا جسمی زنان بسیار سنگین می باشد. بر خلاف جوامعی مثل ایران که مجازات قتل های ناموسی توسط پدر، شوهر، برادر و یا سایر اعضای خانواده حداکثر و در بدترین حالت سه سال زندان می باشد.
بروز این دیدگاه نابرابر از نظر من الزاما بستگی به کشور و یا جامعه ایی که افراد در آن رشد کرده اند ندارد. برای نمونه در ایران نیز خانواده هایی هستند که رفتاری برابر بین فرزندان دختر و پسر خود دارند، همانطور که در خانواده های غربی نیز فرهنگ مردسالار به چشم می خورد. شاید خیلی بی راه نباشد که ادعا کنم فرهنگ مردسالار در جوامع پیشرفته تر بیشتر در بین جوامع و خانواده های مهاجر دیده می شود (این ادعا فقط بر اساس تجربه شخصی من است، منبع معتبری برای استناد ندارم.) شاید تنها شاهدی که می توانم برای این ادعا بیاورم، نسبت عکس میزان تحصیلات و درصد افراد سکولار درجوامع نسبت به فرهنگ مردسالار در جوامع باشد. فرهنگ مرد سالار در جوامع مذهبی (ایران، مصر) و یا قبیله ای (برخی کشورهای آفریقایی، عربستان سعودی) بسیار چشم گیر تر و در جوامع تندرو مذهبی فرهنگ غالب می باشد (افغانستان، پاکستان).

جالب ترین تجربه شهودی من در تاثیرمایکرو فرهنگ در تجلی رفتارهای مردسالارانه حدود ۲ بعد از اقامت در آلمان بود. در این مدت نه من و نه دوستان دختر ایرانی ام حتی یک بار هم متلک نشنیده بودیم تا حدی که یکی از دوستانم روزی با شوخی و گلایه به من گفت: «اینقدر در این کشور متلک نشنیده ام که احساس پشه بودن بم دست داده! اقلا متلک ها در ایران بم احساس جالب توجه بودن می داد، اینجا مردان با زنا مثل ماشین رفتار می کنند.»
در یکی از شهرهای هم مرز فرانسه و آلمان در خیابانی که بر روی خاک هر دو کشور قرار داشت قدم می زدم. تا لحظه ای که خاک آلمان را ترک نکرده بودم، خیابان شلوغ و پر تردد، کاملا مشابه خیابانهای آشنای آلمان بود. به محض ورود به خاک فرانسه، صحنه به کل عوض شد. انگار در فیلمی تخیلی، با عبور از چند ساختمان، وارد دنیایی دیگر می شوی. نه تنها تفاوت در معماری بسیار مشهود بود، بلکه تفاوت تقسیم بندی اجتماعی نیز کاملا مشهود بود. پسر های الجزایری تبارفرانسوی در گوشه و کنار خیابان و در گروه های چند نفره، مثل پسرهای ایرانی، دختران را نظاره می کردند و دختران الجزایری تبارفرانسوی با غلیظ ترین آرایشها و شیک ترین لباسها، مثل دخترهای ایرانی، در خیابان راه می رفتند و متلک می شنیدند، گاهی می خندیدند و گاهی عصبانی می شدند. در عرض ۲۰ دقیقه قدم زدن، دست کم ۲۰ متلک شنیدم (من فرانسه صحبت نمی کنم، اما برای تشخیص دادن متلک از محاوره احتیاجی به دانستن یک زبان نیست.)
پسران و دختران الجزایری تبار فرانسوی، نه در مدارس جدا بزرگ شده اند، نه الزاما همگی خانواده ای سنتی دارند. اما از نظر من شاهد، لذت متلک پرانی برای انها کاملا مثل لذتی بود که پسران یا مردان ایرانی هنگام متلک پرانی احساس می کنند.
خلاصه کلام اینکه معضلی مثل متلک گویی، به خاطر دست به گوشت رسیدن و یا نرسیدن نیست، بلکه نحوه نگرش مالکانه به زن در فرهنگ یک جامعه، محدوده، فرهنگ و یا خانواده است.

شعر های نا خوانده

2010-11-07T23:10:00.000-08:00

دلم تنگ،

تنگگگگگگگگگگگگگ تر از هر روز

خسته از ارتفاع، از دوری

نقطه آغاز را کجا بردند؟

نردبان سقوط می خواهم
سقوط بر لایه های پراعماق

شاتالاپ روی خاک افتادن
اشک در چشم
قهقه از ته دل
پابه پای شاپرک پردادن
عشق آفتاب برتن گلبرگ
چمن های جوان بر تن کردن
گل های سفید را بوییدن

نور بر گریبان برکه پاشیدن

دست بر سینه درخت لغزاندن
آب نارنج بر جهان بخشیدن

پای برگ خشکیده،
اشک های ناریخته افشاندن
بر حماقت های خود خندیدن
مهربان تر بودن
قهقه مستانه سر دادن
کینه ها را با عشق طاق زدن

زندگی های نا کرده زاییدن
زندگی کردن

شعر های نا خوانده فریاد زدن

به یادم نیا...

2010-11-07T23:00:00.000-08:00

پرسه می زنی دَرَم هر روز

نَبودَنَت، بُودَت کَرد.

نمی دانم

هرگز خواهی بود؟

...نمی ترسم،

یک دیدار

و نفرت

در قلبم جوانه خواهد زد...

......

....

...

لعنتی

خفه نمی شود این تمنا:

فقط یک دیدار!

اشتباه

2010-11-07T22:51:00.000-08:00

- (با لحنی اقوا کننده!) الو، سارا خانوووومممم

-سلام بفرمایید!؟!

-خوبی خانومیییی؟؟؟ کی وقت داری برای مممما؟

-وقت برای چی؟

-اه ه ه .. حالا دیگه برای من ناز می کنی ناقلا؟

- ببخشید به جا نیاوردم

-ببینیمت دیگه خانومییی، دلمون یک ذره شده برات، سنگدل

- عذر می خوام شما؟

- (با لحنی دست پاچه:) ای وای ببخشید سارا خانوم. من یحیی هستم، اشتباهی شماره شما رو گرفتم

-----

مرتیکه زن داره...

روزی که مُردم ۷

2010-09-21T23:31:00.000-07:00

روزی که مُردم

عکس های ندیده

کتابهای نخوانده

راه های در نَوَردیده
تا بی نهایت ...

تنها
طعم لطیف نگاهت در ساک دستی ام جا شد

2010-09-16T14:47:00.000-07:00

پرسه می زنم در دریچه نگاهت

که بوی تو می دهند این ثابت شدگان

-----
اشاره به لذتی که از دیدن عکس های آلبوم یکی از دوستان عکاسم بردم.

دلتنگ پاییز، نه!

2010-09-02T18:19:00.000-07:00

دلم تنگگگگگ تر از همیشه

عاشقی های نکرده

بوسه های منعقد نشده

روزهای پاییزی در نَوَردیده نشده

این روزها

بنازم معرفت "دلتنگی" را

به غیر او

زحمت کش و قوص دادن هم به خود نداد

کَس

در درازای بی انتهای این روزهای لعنتی پراز‌ خالی ...

عاشق نمی شدم

اما نگاه ...

اما نیاز ...

اما رخوت هم آغوشی درهوای باران خورده پاییزی

ریختن عطر نفس بر نفس

و جاری نگاه، بر من

گردنی به عقب

پیشانی ای به جلو

مکیدن آرام آرام ناگفته ها ...

و رقص نا خوانده هوس در این وسط ...

...

دلتنگ پاییز نه

دلتنگ عطر خاک باران خورده پاییز نه

دلتنگ عاشقی ام ...

عزیز در گونی شده...

2010-08-23T11:47:00.000-07:00

چشم غره ای به خود رفتم،

نهیبی بر درون آشفته ام زدم،

خود را در گونی چپاندم،

دست و پایم را نیز.

گره محکمی به گونی زدم.

هر فکر پرسش گری هم که در این سالها به ذهنم رسید، مثل دستمال توالت کِشیدم، آرزوهایم را با آنها پاک کردم، مچاله کردم و با هر زحمتی بود در گونی چپاندم. بسته، فراموش شده. دیگر کسی نه می شنیدم، نه میبوییدم، نه می بوسیدم ونه دوستم می داشت. محترمانه گونی را با همه قدرتی که داشتم بر دوش کشیدم ولبخند دختران خوب بر لب، ولرزان مانند بی پناه ترین بی پناهان، بر جاده روان شدم و رفتم و رفتم و رفتم. همه تلاشم مخفی کردن این گونی ننگین بر دوش بود.

این روزها همچنان گونی بر دوش می روم، با خستگی و دلی تنها و شکسته و سری افکنده از فشار زندگی. چشمانم خیره بر نوک انگشتان پاهایم. دور تر از قدم بعدی را هم نمی بینم. اما این روزها در دلم ولوله ای بر پاست. آه می کشم؛ کوتاه، مستمر و بی صدا. چیزی در گوشم زمزمه می کند، شاید هم کسی و یا خودم؟ آرام آرام، خیلی خیلی آرام، به سختی می شنومش. تاب بیاور. تاب بیاور. من در فکر رفتنی دیگرم. به سرزمینی می رسم که من بودن در آن روال است، نه شهامت می خواهد و نه پشت پا زدن. به سرزمینی می رسم که دوست داشتن، عاشق بودن، محبت کردن، لبخند زدن، معاشقه کردن، انتخاب است نه اجبار، کفاره هم ندارد. به سرزمینی که با تو رشد می کند، با تو می ایستد، با تو تجربه می کند، با تو عاشق می شود، با تو دست می کِشد و با تو مسافر می شود. سرزمینی که حافظه ندارد. هر روز غریبه ای ناشناخته هستی با بی نهایت انتخاب. قاضی ندارد و کسی محکمه ای غیر از محکمه وجدان خودش را نمی پاید. توی دیروز در دیروز جا می مانی و توی امروز، امروز زاده می شوی. هر روز رود جدیدی است که جاری می شود برای روز جدیدی که تو اراده زندگی کردنش را کرده ای. تجربه چیزی است که با آن جلا می خوری، و شکست سرآغازی دوباره و نه هیچ.

عزیز در گونی شده! کمی دیگرتاب بیاوراین بر نتابیدن درسرزمینی که روزها را می چسباند به هم. که همه چیز آنقدر نوچ و چسبناک است که هیچ خاطره ای پاک نمی شود، هر چند کوچک، چه خوب و چه بد! و همه تو را می خواهند باکم زحمت ترین تعریفات، تعریفی که هرگز عوض نمی شود و تو همان می مانی که انها همیشه می شناخته اند تا روزی که بگندی و دل برای گندیدنت بسوزانند.

ای من در بند من! از این اسقاط آباد بی نهایت گونی که شروع تازه در آن سالها پیش در گونی شده، میان هزاران گونی دیگر، به «حقانیت من» سوگند، روزی خواهد رسید که از گونی دَرَت می آورم.

2010-08-13T22:32:00.000-07:00

جرمم:

آوارگی

(مجازاتم نیز)

روزی که مُردم ۶

2010-08-13T22:13:00.000-07:00

روزی که مردم،

زندگی در رگهایم جریان یافت

و چه لذت بخش بود

این هجوم هوایی تازه

به رسیدن روزی که مُردم

به پاکی هوس های دفن شده در من

به تکرار روز و شب

من دوباره "من" خواهم شد

باغبان نبوده ام

2010-08-11T02:42:00.000-07:00

باغبان نبوده ام

اما

راز داری غنچه های نشکفته خجول

و درختان سر به فلک کشیده کهن سال

را آموختم

هزاران سال پیش

دیوارهای زپرتی

2010-08-06T10:40:00.000-07:00

   اگر زندگی در چند خط خلاصه می شد،
   بارها رونویسی اش می کردم
و دیوارهای زندگی ام را با داستانهایشان
   کاغذ دیواری

این روزها،
   دیوارها
زپرتی تر از آنند که به آنها تکیه نازکی کنم
   چه برسد به این که
   با کتابهای چندین هزار صفحه ای
   جلدشان

۱۰ لبخند

2010-08-05T23:10:00.000-07:00

لاکهای پوست پیازی ام،

۱۰ لبخند کوچک بودند

که من را، در هر نگاه،

عاشق خودم می کرند،

در سرزمین آینه های شکسته ...

سماجت زنانگی ام

2010-08-02T00:07:00.001-07:00

اراده کردند

پاک کنند از وجودم همه چیزرا

مگراینکه

مهربان باشم،

نیازمند باشم،

و نباشم؛

فقط باشم

تا شایسته شوم.

هر چه سعی کردند

وسعت بی انتهای زنانگی ام

بی انتها بود

پروانه زیبای دلم گم شده است

2010-07-21T01:08:00.000-07:00

می دانی!
پروانه زیبای دلم گم شده است.
شایدم
   عمر به جریان هوا داده و من در غفلت!؟

... من دلم میلرزد.
در نبود تو که "دیدار" به من بخشیدی،
چشم هایم
   چه غلط میخوانند،
سرخ را نرم،
آبی را پوچ،
  و سبز را ؟
   دگر نمی بینند ...

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "آواز" به من بخشیدی،
گوشهایم
   چه غلط می رقصند،
   بر سر صحنه گلبرگ دعا،
   که به نرمی میرویید
   روی دستان بی باک بهار.

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "افروختی" ام،
دستهایم آخر
   چه غلط میشنوند،
انگار نمی فهمند
   که چه سرد است حتی
   آوازِ شاخه نور خورشید
   در دلِ غم زده غربتِ من.

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "اعجاز" به من بخشیدی.
احساسم
   چه غلط میرویَد،
  چه غلط میرسد از راه بهار،
   دلم از آمدنش پر خون است!
  انگار که او
   به فراموشی شوهر داد
   حرمت این برف سپید:
   شوره هایی که از بطن دلم می ریزد.

   پروانه زیبای دلم گم شده است.
... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "پرسیدنم" آموخته ای،
   و من،
   دنبال جواب!
  به تو ای بخشنده،
   چه جوابی بدهم؟
از که خواهی پرسم؟
از کلاغی که به خانه نرسیده ات هنوز؟

روزی که مُردَم ۵

2010-07-20T14:26:00.000-07:00

روزی که مردم،

شاعران عشق میفروختند

(آخر آنقدر داشتند که از ظرفیت مینی بوس هم بیشتر بود)

و عاشقان شعر.

آن روزها

نه شاعرعاشق بود

و نه عاشق شاعر...

تصمیم کبری این بود:

فعلا بمیرم.

شیدا

2010-07-18T15:35:00.000-07:00

به زنی که بچه های مردم را

روی تخم چشمانش می خواباند،

گفتم:

خوشگل شده ای!

... چشمانش لرزید.

آرزوی سفر می کرد

در آینده ای که حتا

قول آمدن هم نداده بود

روزی که گرما لَوات کنان با گرما

توله های حرام زاده

بر پشت عرق سوز شدگان

پس می انداخت

زنی که بچه های مردم را

روی تخم چشمانش می خواباند

ماه را هم در آسمان گم کرده بود

زمزمه اش را شنیدم

من جوان بودم

ولی تو

جوانی هنوز...

با نهایت احترام

2010-07-18T01:40:00.000-07:00

با نهایت احترام

می گذارم تا با دروغهایت ریسمانی بر هم ببافی

به بلندی همه دانستگی هایم.

شاید ریسمان را روزی به ره گذری بخشیدی

و شاید آن ره گذر دلش به رحم آمد

و شاید تو را از این سیاه چال بیرون کشید...

آینه ام می گوید

کاش بهتر دروغ گفتن را آموخته بودی

دیگر به آینه

هم

اهمیتی نمی دهم

دروغ

کوچک، متوسط و بزرگ

همگی برایم

بوی ملافه ها و توالت خانه فاطمه را می دهد

بوی ادرار!

با نهایت احترام

فقط ابله فرضم نکن!

وقتی دروغ هایی می گویی

که از بوی تعفنشان

آرزوی بوی ملافه ها و توالت خانه فاطمه را می کنم.

روزی که مُردَم ۴

2010-07-16T02:23:00.000-07:00

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم

به سبکی مرغ شهد خوار فرز و کوچکی بودم

که هر روز به پنجرهٔ بسته‌ام میخورد

شاید که اینبار به شهد درخشان آینه برسد
ولی هر بار مسمم تر از روز قبل میمرد...

آخرین بار که مرد،

پنجره‌ام را تا آخر دنیا گشودم

و هر روز سخت نیت کردم

یادم باشد وقتی بمیرم،

که به سبکی مرغ شهد خوار فرز و کوچکی باشم
که هرگز پس از مرگ نیز نا امید نشد.

روزی که مُردَم ۳

2010-07-15T12:17:00.001-07:00

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم

تنها آرزویم این بود که خانواده‌ام نفهمد

آخر از مردنم خجالت می‌کشیدم.

مادرم با چه رو سیاهی به در و همسایه میگفت:

دخترم که به فرنگ رفته بود،

به آرامی مرد!

خدا شاهده گفته بود می‌خواهم دکتر بشوم

نه این که بمیرم.

روزی که مُردَم ۲

2010-07-15T12:17:00.000-07:00

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم

به سرعت از خدا معذرت خواستم که دیلیتش کرده بودم!

تقصیر را گردن فایر وال کذایی انداختم

که چپ و راست آلارم می داد

اما در دلم می دانستم که او هم می داند

دلیتش کردم

چون روی ورژن منهای ۱۳۸۹ گیر کرده بود

آپ گرید هم نمی شد لعنتی.

حتی در قرن بیست و یکم هم به عقلش نرسیده بود

یک پیامبر زن خلق کند.

من سالها بود در آمریکا "فکر" می کردم

اینجا

به غیر از اکثریت مطلق مسیحی ها

که مثل بسیجی های خودمان

خلق را به یاد خالق می کشند؛

و اکثریت مطلق کوچک تر مسلمانها

که بای دیفالت و بر اساس تعریف فاکس نیوز

(که همه مجریان زنش بلوند با ماتیک صورتی هستند)

همه تروریست هستند؛

اکثریت مطلق کوچک تر تری هم وجود دارد که

با یک کنترل + آل

خدا را پاک می کنند

اونقدر پاک که معذب می شوی.

ولی در عوض

رم هایشان مثل فرفره کار می کند.

من هم انسانم

جو گیر شدم

انتخاب کردم

روزی که مُردَم ۱

2010-07-15T11:46:00.000-07:00

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم

عینک دودی به چشم

به درخشش آفتاب زل زده بودم.

دعا دعا می کردم که پلیس

برگه جریمه مرگم را

لای پرونده هایش گم کند.

آخر من در این دنیا هم پول نداشتم.

ترحم به دریا

2010-07-15T06:01:00.000-07:00

نگاه چکاوک کافی بود

تا بدانم از خشک شدن وحشت دارد

دریا ...

قصه هایم را دفن

و اشکهایم را

بخشیدم ...

روزگار

2010-07-08T23:42:00.000-07:00

   روزگار غریبی است!

     تازگی ها

   کلمات راه گم کردند

   اشکهایم نیز

     تازگی ها

   به جای اشکهایم،

   هرروز

   کلمه می گریم من

آبی

2010-07-07T23:27:00.000-07:00

بر ردّ پای غروب که در انتظار آمدنت بود

آنقدر این پا آن پا کردم که باران گرفت.

فقط می‌خواستم لاک‌های قرمزم را نشانت بدهم.

"رسمی‌" بودن زبان پارسی - درست یا غلط

2010-07-05T16:19:00.000-07:00

- سارا زارع

در پی بحث های بسیار پیچیده چند روزه فیس بوکی دوستان مبنی بر درست یا غلط بودن اختیار کردن یک "زبان رسمی" در کشور ایران بنده هم ۲ قرون حرف برای گفتن دارم. که بیشتر بر مبنای تجربه زندگی بنده در ولایت خارجه و اطلاعات ماخوذه از ویکیپدیا می باشد. این الزام و بدیهی بودن نیاز به یک زبان "رسمی" و "واحد" من رو به یاد قانون خوابگاه دانشگاه "پکن" در کشور چین میندازه (یک چیزی تو مایه دانشگاه شریف خودمون.) در خوابگاه های این دانشگاه، برق از ساعت ۱۱ شب تا ۶ صبح قطع میشه! وقتی دلیل این الزام به قطع شدن برق رو از چند دوست چینی پرسیدم، (عذر می خوام) در کمال آرامش، سفاهت و بلاهت پاسخ دادن: خوب آخه اون موقع وقت خواب دانشجو هاست، اگه این کار رو نکنن، دانشجو‌ها تا صبح بازی کامپیوتری میکنند، صبح سر کلاس‌ها میخوابن، نمره هاشون پائین میاد و اخراج میشن! پس بهتره که همه مجبور باشن در ساعت مشخصی بخوابن!

... اگر این داستان براتون هیچ ربط و یا شباحتی به این ماجرای نیاز به زبان رسمی اجباری نداره، دو حالت داره: یا مشتاقین که بفهمین ربط شقیقه و شقایق خانم چی بود که امیدوارم با خوندن این نوشته کمی پی ببرین و یا اصلا به نظرتون چیز خیلی بی ربطی بود که اونم اشکال نداره، ایشالا بزرگ میشین می فهمین.

...حالا بر میگردیم سر داستان خودمون. اول این که دو مثال اکستریم چند ملیت (قومی یا هر چیزی که اسمش رو میزاریم) و چند زبانه بودن سوئیس و هند خیلی جنجال به پا کرد. این مبحث این جورا ادامه داشت که موافقین می گفتن سویس۴ زبان رسمی داره و میشه ایران هم چند زبان رسمی داشته باشه و مخالفین می گفتن سویس فسقلی (۶-۷ میلیون جمعیت) قابل مقایسه با ایران نیست. یک سری هم هند رو به عنوان مثال بهتر به میون آوردن که هند۲ زبان رسمی داره و اسکناس هاش به دلیل تنوع زبانی در هند به ۱۵ زبون چاپ می شه، غافل از این واقعیت که هند هم ۱۰ برابر ایران جمعیت داره و مقیاس خوبی نمی تونه باشه. یک سری هم که می گفتن: نه هند می خوایم نه سوییس، *#❊٪ به هر دوتاشون وآخرین نظریه این بود که این بحث یک مبحث شدیدا پیچیده زبان شناسی است که احتیاج به قرنها تحقیق و تفحص داره، و آدم های چیپ و بی سواتی مثل ما بهتره که حرفهای گنده گنده نزنند، برن در مورد حقوق بشر حرف بزنند!

من هر چه سعی می کنم (هنوز هم سعی ام ادامه داره!) جار و جنجال بر روی این دو مثال اکستریم رو نمیفهمم. در واقع مشکل من اینه که منطق بحث شرکت کنندگان در این بحث رو، که اکثرا خودشون رو از روشنفکرها و مدعیان دفاع از حقوق بشر میدونن، اصلا نمی فهمم. این منطق در بسیاری از بحث ها دیده میشه. مثالی انتخاب می کنیم، روش کلید می کنیم و بعد سر و کلهٔ هم دیگه رو میشکونیم که مثال تو غلطه، نه مثال اون یکی غلط تره و این وسط سوال های اصلی فراموش می شه! در این مبحث سوال هایی از قبیل اینکه چرا لزوم داشتن یک زبان رسمی اینقدر "حیاتی" است؟ و اگر زبان رسمی وجود نداشته باشه واقعا چه فاجعه جبران نا پذیری رخ خواهد داد؟ و در آخر اینکه تکلیف اشعار حافظ و سعدی چی می شه که مردم دیگه یاد نمی گیرن بخوننشون؟ [اشاره به نقد عزیزی در مورد لزوم یادگیری همه گیر زبان فارسی برای فهمیدن اشعار این اساتید سخن]

با خوندن نظر موافقان رسمی بودن یک و فقط یک زبان من به یاد حرف یک دوست قدیمی افتادم که میگفت: اگه می خوای چیزی رو خراب کنی، کافیه ازش بد دفاع کنی! پس تصمیم گرفتم یک مثال خوب در جهت دفاع از چند زبانی بودن یک کشور بیارم که مسیر بحث رو کمی سر و سامان بدم. از نظر من نمونه مناسب تر برای الگو برداری احتمالی کشور چند ملیتی ای مثل ایران، برای کنار آمدن و اداره عادلانه مردم با فرهنگ ها و زبان هاو گویش های مختلف، کشور ایالات متحده آمریکا ست. می پرسید چرا؟به دلایل زیر:

۱- آمریکا ۳۰۰ میلیون جمعیت داره و بسیار پهناوره (نه صحبت ۶ میلیون هست نه ۶۰۰ میلیون.) نه به توسعه یافتگی سوییس هست و نه به قاراش میشی هند.از طرفی هیچ کشوری هم در دنیا به اندازه آمریکا مملکت ۷۲ ملت نیست، حتا هند که گفته میشود به اندازه هر ۳۰ کیلومتر مربعش (؟!) یک گویش یا لهجه مجزا و فرهنگ متفاوت داره. تفاوت هند با آمریکا اینه که بالاخره همه شهروندانش هندی هستند و خواه نا خواه مشترکات فراوانی دارند. در آمریکا مردم شهروندانی هستند از همه جای دنیا با دهها زبان و فرهنگِ از پایه متفاوت. از طرفی آمریکا هم مثل ایران خودمون، تند روهای مذهبی، ملی و سیاسی راست گرای فراوانی داره که شدیدا مخالف چند مذهبی بودن و چند زبانه بودن کشورشون هستن [اشاره به نقد عزیزی در مورد تلاش تند روهای آمریکا برای رسمی کردن زبان انگلیسی.]  

۲-دونستنش جالبه که کشور آمریکا زبان "رسمی" نداره. در طی قرن های گذشته، ده ها میلیون مهاجر از همه جای دنیا به آمریکا نقل مکان کردند، با پشتیبانی پروردگار، تا به حال احتیاج به تعریف زبان رسمی و کشتن قانونی سایر زبان ها نداشتند وگوش شیطون کر همدیگر رو همیشه یک جورایی فهمیدند. کسی هم هنوز به خاطر نشنیدن نام ایستگاه مقصد قطار به زبانی که بلد بوده، از هستی ساقط نشده [اشاره به نقد عزیزی در مورد ۴ زبانی بودن سوئیس و به فنا رفته شدن هر روزه مردم به خاطر چند زبانی بودن این کشور.]  

۳- ایالات مختلف آمریکا الزامی به داشتن زبان رسمی ای که از دولت مرکزی تبعیت کند ندارند و زبان رسمی تنها حدود ۲۸ ایالت از ۵۰ ایالت انگلیسی است. بدون داشتن زبان "رسمی"، به حول و قوه الهی تا به همین هفته پیش که ۲۳۴ امین سالگرد استقلال آمریکا بود، این کشور هنوز از "بی زبان رسمی بودن" نپوکیده.  

۴- کشور آمریکا در عوض زبان رسمی، زبان "ملی" دارد که زبان "انگلیسی" می باشد. مهم ترین تفاوت زبان ملی و زبان رسمی اینه که زبان رسمی، سرچشمه از تفکرات و تمایلات ناسیونالیستی می گیره، و دنبال کننده آرمان هایی از قبیل اتحاد ملی و جلوگیری از تجزیه کشور و یادآوری گذشته افتخار آمیز و هویت ملی هست. در حالی که زبان ملی در تعریف کلی، زبانی است که عموما توسط دولت استفاده شده و بیشتر معنی سمبولیک دارد تا پاسداری از یک هدف والای ملی یا تاریخی. [رجوع شود به پ.ن.۵]   

۵- بعضی ایالات آمریکا که زبانی مثل اسپانیایی و یا فرانسه در آنها توسط قشر قابل توجهی از جامعه صحبت می شه، دو زبانه محسوب هستند. مدارک دولتی، احکام و اخطاریه های رسمی و یا اطلاعات مربوط به بیمه، خطوط قطار و اتوبوس ، ... قانونا به هر دو زبان منتشر میشه. اگر با کمپانی های خدمات عمومی، مثل آب، برق و تلفن تماس بگیرید، عموما گزینه صحبت کردن به اقلا دو زبان مرسوم را خواهید داشت.

تازه برای اینکه خوشحال تر هم بشین، عرض می کنم که امتحان کتبی رانندگی در آمریکا به بیش از ۳۰ زبان زنده دنیا برگزار میشه. [رجوع شود به پ.ن.۶] در بسیاری از ایالات (شاید نه همه آنها) بسیاری از مدارک مهم دولتی و غیر دولتی اعم از مدارک قانونی و پزشکی به زبان های گوناگون حتی پارسی و یا ویتنامی قابل دسترسی می باشد.  مثالی از این ایالات دو زبانه ایالات کالیفرنیا و نیو مکزیکو(انگلیسی و اسپانیایی) و ایالت لویزیانا (انگلیسی و فرانسه) می باشند. جالب توجه است که در بسیاری از نقاط ایالت فلوریدا، زبان اسپانیایی در زندگی روزمره، بسیار پر کاربرد تر از زبان انگلیسی می باشد. از سویی اسپانیایی تنها زبان رسمی پورتو ریکو (از توابع آمریکا) می باشد.  

۶-در بسیاری از ایالات این کشور دانش آموزان حق انتخاب دارند که زبان انگلیسی را به عنوان زبان اول و یا دوم یاد بگیرند. درمدارس، دانش آموزان حق یاد گیری زبان مادری یا زبان مورد علاقه خود را دارند. از طرفی یاد گیری هیچ زبان دومی در مدارس اجباری نبوده و یا به زبان دیگری ارجحیت ندارد. چیزی کاملا متفاوت از اجباری بودن یادگیری زبان عربی در مدارس ایران. با همه این احوال در موقع لزوم همه مردم آمریکا سخنان رئیس جمهور محترم خودشون رو میشنوند [اشاره به نقد عزیزی در مورد نگرانی از شنیده و یا فهمیده نشدن سخنان پر گوهر رئیس جمهور محبوب ما در اقصا نقاط کشور، در صورت نداشتن صدا و سیما مرکزی با زبان رسمی واحد و اجباری بودند.] مردم و روشنفکران به راحتی در کنفرانس ها شرکت میکنند [اشاره به نگرانی عزیزی که بر گذار کردن کنفرانس به یک زبان واحد در صورت حذف زبان رسمی رو فرضی بالفطره پوکیده تلقی میکردند] و این مملکت با داشتن بزرگترین ارتش دنیا و جا به جایی های دائمی خادمینش، مشکل غیر قابل حلی به اسم زبان ندارد. [اشاره به نگرانی عزیزی در مورد مشکل انتقال ارتشی ها از ایالتی به ایالت دیگر و مشکلات خانمان سوز حاصل از نداشتن زبان رسمی و نظر جالب تر عزیزی دیگر به ترکوندن ارتش از بیخ ، و یا ممنوعیت جابجایی ارتشیان به مناطقی که آشنایی به آن زبان را ندارند.]

خلاصه کلام اینکه در قوانین آمریکا تبعیض قانونی بر علیه هیچ زبانی وجود نداشته، احتیاج به تعریف زبان رسمی نبوده و یاد گیری زبان مادری جرم محسوب نمی شه. معجزه آنجا ظاهر میشود که این کشور هرگز تمامیت ارضی‌اش را به خاطر"زبان"های مختلف در خطر ندیده و تهاجم فرهنگی زبان مادری جوانانش را به انحراف نکشیده و آسمونش هم هنوزوسیع و گسترده بالای سر مردمشه و به زمین نرسیده. ... و خلاصه سپاس پروردگار دو عالم را که ظاهرا عمو سام هنوز به دلیل نداشتن زبان "رسمی" منفجر نشده!

 حالا که همه به خوبی حدس زدیم یک رابطه مستقیم بین نداشتن زبان رسمی و آقائی در دنیا وجود داره، سوال من اینه:

- چرا سیاست زبان رسمی در کوردستان "کوردی" و در آذربایجان "آذری" ، ... غیرممکن و یا بسیار پیچیده فرض می شود؟

آیا واقعا نمیشه که زبان رسمی در ایالات مختلف ایران زبان مرسوم در همون مناطق باشه و در عوض دانش آموزان در مدرسه موظف به یاد گیری زبان پارسی به عنوان زبان دوم باشند؟ دولت محلی بلوچستان مکاتباتش رو به زبان بلوچی انجام میده و وقتی با آذربایجان تماس میگیره، مکاتبات به فارسی انجام می شه. کجای این کار اشکال داره؟

آیا واقعا این امر تمامیت ارضی کشوری مثل ایران رو به خطر می اندازه؟ شنیدن اینگونه نظر‌ها من را به یاد خاطرات زندان خانم هاله اسفندیاری می اندازه. ایشون تعریف می کردند وقتی اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" را شنیدند، به آقای بازجو گفتند: ''اگه قراره امنیت ملی یکی از بزرگترین قدرت‌های خاور میانه (اقلا به قول خودتون) توسط یک پیرزن ۶۰-۷۰ ساله استاد دانشگاه به خطر بیفته، پیشنهاد می کنم یک فکر جدی برای امنیت ملی خودتون بکنید.'' حالا هم این جریان لزوم داشتن زبان رسمی، ممنوعیت استفاده از زبان‌ محلی و اداره کشور با یک سیستم مرکزی قدرتمند و انعطاف ناپذیر اگر تضمین کننده امنیت ملی ماست که وای بر این امنیت و همبستگی ملی!

سوال بی‌جواب دیگه‌ای که در ذهن من پرسه میزنه اینه که در چرا در مدارسمون دو زبان خارجی به اجبار تدریس می شه، اما حتا امکان یاد گیری رسمی یکی از گویش‌های غیر پارسی ایرانی چه در مدارس و چه در خارج از مدارس وجود نداره؟ چرا دانش آموزان "حق" یاد گیری زبان مادری خودشون رو هم ندارند؟ در ایران من به عنوان یک شهروند میتونم مدرک لیسانس زبان سواحیلی بگیرم ولی عملا تقویت چس مثقال زبان ترکی‌ای که در بچگی یاد گرفته بودم غیر ممکن هست. سوال بعدی اینه که از چی می ترسیم؟

 و اما مبحث شیرین نتیجه گیری:

نتیجه گیری ۱: ما با تفکر و تعمق در سیستم اداره کشور جهانخوار آمریکا به این نتیجه می رسیم که آمریکا کشور بسیار خوبی است و در اینجا حتی به من خارجی هم اجازه ابراز نظر میدهند. بر عکس کشور خودم که هیچ کسی توش حق اظهار نظرمخالف نداره وتازه وقتی هم خارج شدم، انگ خارج نشینِ بی درد بم زده شد و باز هم حق اظهار نظر ندارم. بابا این خارج خیلی جای عجیبیه! همه ۲۴ ساعته مشغول نظر دادن هستن، کسی هم کسی رو به خاطر نظر مخالف به خاک سیاه نمی نشونه![رجوع شود به پ.ن.۷]

نتیجه گیری جدی ۱:از نظر من غیر متخصص، اجباری بودن یادگیری یک زبان رسمی و دو زبان خارجی، و "کشتن" بقیه گویش‌ها و زبان‌ها ی رایج در ایران، چیزی غیر از یک "کشتار فرهنگی" تمام عیار نمی باشد. بسیار جای تاصف دارد که ما بعضا با بهانه‌ها و توجیهاتی گاه پوچ و واهی به آن رسمیت و هویت نیز میبخشیم.

من نه یک کرد، نه عرب و نه آذری هستم، و فارس تر از اینکه در شیراز به دنیا آمده‌ام هم نیستم. فقط یک ایرانی به دنیا آمده ام. نه اعتقادی به تجزیه طلبی دارم و نه حال و حوصله بر چسب زدن به دیگرون. آخرین چیزی هم که می خوام از انتشار این نوشته نصیبم بشه، شنیدن اتهام توهم توطئه و همه دشمن پنداری هست. اما به مقدسات شما قسم هر چی فکر می کنم نمی تونم تفاوتی پیدا کنم بین تعریف فاشیسم ( فرهنگ لغات جدید امریکن آکسفورد: فاشیست تمایل به باور داشتن به برتری یک ملیت یا قومیت، خوار شمردن دموکراسی، اصرار به پیروی از یک رهبر قدرتمند و استفاده از یک رویه عوام فریبانه [در حکومت] است) و برتر دیدن فرهنگ و زبان فارسی و اجبار به پیروی از یک سیستم واحد مرکزی و غیر قابل انعطاف حکومتی و تبلیغ افکاری از قبیل ''ترویج فرهنگ بومی مساوی با تهدید علیه امنیت ملی.''

نظر شماچیه؟

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

پ.ن.۱ : دوستان صاحب نظر، خواهش میکنم اگر در مورد اهمیت و نقش زبان "رسمی" و "ملی" و پدیده "فرهنگ کشی،" مطالعه تر فرمودید، لطف کرده حاصل تحقیقتان را با بنده در میان بگذارید که کمی سواددار شوم.

 پ.ن.۲ : قوانین ایالاتی ایالات مختلف آمریکا در ایالات مختلف متفاوت است. 

پ.ن.۳ : در این نوشته هدف من بحث حقوقی، مو شکافانه و حتی جامعه شناسی این قوانین و این موضوع نبوده که من کوچکترین صلاحیتی در این زمینه‌ها ندارم. تنها هدفم بیان نمونه‌های عملی چند زبانه بودن یک دولت فدرال بوده و به تصویر کشیدن حقوق شهروندانی است که پایمال شده، در حد توان یک شهروند معمولی.

پ.ن.۴ : از دوستان حقوق دان و صاحب نظرم استدعا دارم که اگر اشتباهی در نوشته‌های من مشاهده کردند و یا پیشنهادی در جهت بهبود و تکمیل این نوشته داشتند، حتما من را در جریان بگذارند.

پ.ن.۵ : منبع تعریف تفاوت زبان ملی و زبان رسمی:

Fasold, Ralph. The Sociolinguistics of Society (Oxford, U.K.: Blackwell, 1987), p. 73.

پ.ن.۶: لیست زبانهایی که امتحان کتبی رانندگی در امریکا به آنها برگزار میشه:

http://www.dmv.ca.gov/dl/dl_info.htm

Amharic, Arabic, Armenian, Cambodian, Chinese, Croatian, French, German, Greek, Hebrew, Hindi, Hmong, Hungarian, Indonesian, Italian, Japanese, Korean, Laotian, Persian/Farsi, Polish, Portuguese, Punjabi, Romanian, Russian, Samoan, Spanish, Tagalog/Filipino, Thai, Tongan, Turkish, and Vietnamese.

پ.ن.۷: یک کمش خالی بندی بود فقط من باب المثل!

اشک هایم

2010-07-04T23:29:00.001-07:00

ای ظالمِ قهار،

به کدامین جرم

اشک های من را بلعیدی؟

وای اگر فاحشه ای بودم من!

2010-07-02T15:56:00.001-07:00

ای کاش فاحشه ای بودم من.

و جسارت داشتم

   از قدم گاه غروب  

       تا کمین گاه طلوع 

در گذر خانه مهتاب غیور 

   که فریبم داد

   با نور عزیز

   و اندیشه آینده دور!

قیمتی بر تن رنجیده خود بگذارم.

شاید آنگاه میشد،

   روحم را

با پس انداز فروش تن خود

   باز خرم.

   ...دگر آنگاه

مهتاب درخشنده و زیبای،

       "زِ دور"

کِی توان داشت به حراج تعصب ببرد

   روحم را؟ 

   وای اگر فاحشه ای بودم من!

قاضی

2010-06-29T09:53:00.000-07:00

قاضی ملاک بود.

روز ها،

از امید و عدالت فیلم می‌‌گرفت

و شبها

رویش ۸:۳۰ ضبط میکرد.

داستانی خواهم نوشت.

2010-06-29T01:55:00.001-07:00

تقدیم به "نگار"، که شجاع‌ترین زنان زندگی‌ من است.

داستانی خواهم نوشت روزی،
که در آن
دختران نازنین،
قهرمانش نیستند.

در داستان من،
کودکان خیلی زود یاد میگیرند
مرد با زن برابر تر نیست.

داستانی خواهم نوشت روزی،
که هیچ شاهزاده یی‌،
با هیچ اسبی، خری یا قاطری،
چه سفید، چه سیاه، چه خاکستری،
به نجات هیچ شاهزاده در بندی نمی‌‌آید.

در داستان من
با بوسه یی‌
زنان از خواب غفلت بیدار نمیشوند،
رهانیده نمیشوند از چنگ اژدها،
و آزادی برایشان به ارمغان نمی اید،
با در بند کشیده تر شدن.

در داستان من،
زنان و مردان بیدارند،
و نه زنی‌ میجنگد، میپوشاند یا پژمرده‌ می‌‌شود
و نه مردی، می‌‌درد، له‌ می‌کند و در بند می‌کشد،
به جرم زن بودن.

در داستان من،
شاهزاده ها، از هر نوع،
نسلشان منقرض شده.
و زنان و مردانی قهرمان هستند
که در کنار هم اشک می‌ریزند،
و در کنار هم میجنگند،
بدون قطره‌یی‌ خون.

در داستان من،
نه مردی مالک است،
و نه زنی‌ مایملک.

در داستان من،
نه باد، نه آفتاب و نه زیبایی،
بر هیچ زنی‌ و مردی حرام نیست.

فراموش شده

2010-06-27T19:42:00.000-07:00

با خودم عهد کردم که:

در ۳۰ سالگی هایم نظاره نکنم

عمرم را که رفت

در انتظار شمردن دوباره قرص ماه

با ستاره زرد

و یا نهنگ سیاه ...

...
اما چه کنم،

عاشق چرخش چرخ زمانم.

عاشق شمردن قرص ماه.

زندگی نمی کنم در خاطره ها،

لذت میبرم،

از یاد آوریِ رشد کردن

و مرور عمر کردن

که معنایش را آموختم،

در همین ماهی که گردید.

با انصاف!

نیمی بامن

و نیمی دیگر، با نیمِ دیگرِ من.

زندگی کردم

این ماه را،

چونان عمری:

با زایش

و با مرگ...

عمر بخشانده شدم،

شعر بخشانده شدم،

احساس بخشانده شدم،

و جسارتی که سالها ذره ذره جمعش می کردم

در بقچه ای که پاره پاره بود.

این همه بخشایش پاداش"شناختن تو!"

...

متحیرم!

اگرهمواره «تو» بودم؟

کلامی مثل هیچ

2010-06-27T19:01:00.000-07:00

درد زایمان طفلی بی پدر
چنگ می اندازد بر پنهان وجودم،
تا رشته رشته کند،
بند بندم را.

به کوره راه پناه می برم،
بزرگراه راه من نیست!

دیوانه وار به دنبال مدادام،
تا قلم زنم
کلامی مثل هیچ ...

مدادلعنتی پیدا نمی شود،
بدنم به لرزش می افتد.
با ناخن هایم
بر سفیدِ کاغذ مینویسم ...

دردها فراموش می شود،
هنگامی که بشارت پیامبر جاده را می شنوم:
"شاعر در تو متولد شده است!"

بخشش

2010-06-27T18:53:00.000-07:00

...

بی پروا سخن گفتن،

عریان بودن،

لذتِ بخشیدنِ عشق داشت!

چشم داشتی

نمی داشتم ...

نمی‌خواهم غرق شوم

2010-06-24T11:35:00.000-07:00

نمی خواهم غرق شوم
   امروز نه!
   ... اما،
   نمی یابم کلیدی
   که به زنجیر کشیده ام
   فریادی در درون.
فارق از ترحم
   ... غرق در تعصب ،
   همچون زندان بانان در کهریزک!

  چه قهرمانانه به زنجیر کشیده ام،
   فریادی که به سویم می خواند،
   قایق نجات.

اینم شد دوره زمونه؟

2010-06-23T15:23:00.000-07:00

یک دوره کوتاهی در زندگی همه بچه ها هست که میخوان مثل مامان باباهاشون باشن.

یک دوره طولانی ای هم هست (که اصولا همه عمر طول میکشه) که مامان بابا ها میخوان بچه هاشون اونی باشن که خودشون نشدن!

انتظار

2010-06-22T22:16:00.001-07:00

انتظار روییدن هم

شیرین است.

... اگر کسی از پشت پنجره

فقط برایت دست تکان دهد!

هجویات

2010-06-21T12:45:00.000-07:00

ای پر از کینه،

پر از نفرت،

ایست.

این راه که میروی،

راه تو نیست..

از کج راهه، بیراهه برو،

جاده را خلوت کن.

کین راه بلند،

در‌شان تو نیست

~~~~~~~~~~~~

فراموشی

2010-06-20T15:31:00.001-07:00

والدی وَلد مُرده

و وَلدی والد مُرده،

عاشقی معشوق مُرده

و معشوقی عاشق مُرده،

شاگردی معلم مُرده

و معلمی شاگرد مُرده،

آیا هیچ کدام از یاد خواهد برد

خونی که به ناحق ریخته شده؟

خواب

2010-06-19T22:13:00.001-07:00

~~~~~~~~~~~~~~~~~

در خواب کسی از من پرسید:

به چه حقی؟

من خیره نگاهش کردم

و گذشتم
~~~~~~~~~~~~~~~~~

ستاره زرد

2010-06-18T20:04:00.000-07:00

ای رفته از یاد،

با عطرِ افشان ستاره ها در بستر شب

و خنکای مهربان مهتاب جوان

...به یاد میاورم امشب

۲۰ سالگی هایم را که رفت،

در انتظار شمردن دوباره قرص ماه

با ستاره زرد.

دریغا! که چه دیر به یاد آوردم،

خودمن بودم

از یاد رفته ی خودم.

ستاره زرد

وعده موقت بود.

می‌خواهم آزاد بمیرم

2010-06-18T19:55:00.000-07:00

از امروز،

قامت میافرازم به استقبال،

عهد می‌کنم با خود

که هرگز نبندم ریسمانی بر دستم و یا پایم

حتا اگر آن ریسمان به نمایش میگذارد همه ارزش‌های زندگانی ام را

من از امروز می‌خواهم زنی "بی‌" ارزش باشم،

   آزاد زندگی‌ کنم
   و آزاد بمیرم.

پرواز

2010-06-18T19:48:00.000-07:00

اراده پرواز خواهم کرد،

چون آن لک لک آزاد،

که لحظه ای شک نکرد

بر راستی،

بر پرواز

آزادم

2010-06-18T19:37:00.000-07:00

غل و زنجیرهای ترس، حسرت و شک

رشته های تافته شده در اعماق زنیَّتَم

افسانه های نوشته شده بر پیراهن پاره پاره ام

که بر دوش کشیدمتان همه کودکیم و جوانیم

و به گمانتان به زنجیر کشیده اید همه آزاده گیم را

... چه راحت محو میشوید اگر فقط اراده کنم!

دلم آتش می خواهد

2010-06-18T19:25:00.000-07:00

گم شده ام

در اعماق تمنای پیدا شدن.

از ترس فرو رفتن تر

نفس می کشم به شماره

یک، دو

یک، دو ...

چشم هایم دوخته شده

از سالها پیش!

به ساکن تری مبهوت

در کوره راه روزنه ای بی نور.

...

آخ که چقدر دلم آتش می خواهد

طعم موج

2010-06-17T00:24:00.000-07:00

خشکاندید چشمه دلم

ای اشکهای خشک شده در دل چشمانم

شوری به جا مانده اما،

هر روز زمزمه میکند

طعم موج دریا را...

تقصیر من

2010-06-13T02:41:00.000-07:00

...
در نوشته هایم به دنبال معنی مباش،
از دست من ناراحت مباش،
عصبانی مباش،
و تعجب مکن،
که سالهاست که به دنبال معنی ام،
از دست خودم ناراحتم،
عصبانی ام
و تعجب کرده ام،
اما دریغ از ذره ای معنا،
تغییر
و یا تاثیر.

کلید

2010-06-10T00:54:00.000-07:00

وقتی من عاشق میشوم،

از ۷ سرزمین میگذرم،

با ۷ مکاره دژخیم میجنگم،

و با ۷ زخم بر ۷ سو ی قلبم،

میرسم بر ۷ امین دیار

و از ۷ پستو ی تو در تو

و از ۷ دالان پیچ در پیچ

بیرون می آورم

کلید دل زخم خورده ام را

دل آواره ام را...

با دستانی لرزان، و چشمانی که میسوزد

در حسرت اشک های خشکیده

میسپارمش به تو

سر کش ترینِ شاعران

....

چشمهایم را می بندم

و محکم به هم میفشارم

که مبادا

به یاد آورم دلتنگی ها ی فرداهایم را

و چه خوب به یاد می‌آورم

سوزش زخمه آدم بودنت را...

کدامین من می سراید

2010-06-10T00:17:00.000-07:00

شعر مینویسم، اما نمیدانم کدامین من می سراید.

سخن می گویم، اما نمی دانم کدامین من کلامی بر زبان رانده.

احساسی در من زاییده میشود، اما هر چه دنبال دایه احساسم می گردم، دریغ از رد پایی.

دیوارها می سازم، اما نمیدانم کدامین من این دیوارها را بنا کرده.

منِ شاعر، منِ سخن گو، منِ عاشق، و منِ بنّا سالهاست که گم کرده اند یک دیگر را.

دیواری می شکنم، این بار می دانم اما کدامین من این دیوار را شکسته.
آن من، منِ آزاد است، منِ سر کش.

آن منِ من است که غبطه می‌‌خورد سرکشی و آزادگیت را.

آن منِ من، منیست که میجنگد با من مالک، من مغموم، من مفلوک و شکست می خورد هر بار،و چه نزدیک به انتظار.

این داستان، چه تکراری، و این شکست چه ابدی و این نفرین چه عالم گیر.

سالهاست که به دنبال من ام، اما کدامین من که هزاران من در من می زییند.
به مثابه مَنی در مقابل آینه های رو در رو.

مَنی با بی نهایت من در بازتاب.

هر چه بیشتر منی را شناختم، من های بیشتری شناختم که نمی شناختم.

هر چه بیشتر سعی در خود شناسی کرده ام، بیشتر گم کرده ام ذره ای از خود که میشناختم.

زنانه غرورم

2010-06-09T00:26:00.000-07:00

تو چه آسان باور می کردی

همه دروغ های مغرورشعر هایم را

........

غرورت را

تلنگری میزنم

با اینکه میدانم

که بد تر ازغرور شکستنی ست

شکستن غرور

......

و چه مسرورم من

که غرورت نشکست،

بر سینه هایم میفشارمش

شاید گرمای قلب سردم،

بچکاندش بر من

چون اشکهای شمع

سوزان، زیبنده.

....

غرورت را میفشارم نیز

چون حسرت طفلی بر سینه های مادری آواره،

بی مکان، بی زمان، بی کاشانه.

که آوارگی اول حرف مشترک ما بود

.....

ندایی به من می گوید،

مرد بی غرور،

هر چقدر هم که شاعر باشد

تکه تکه میکند،

زنانه غرورم را...

نگاه

2010-06-09T00:23:00.000-07:00

بر تو می نگرم

شاید که دوباره

گم کنم سر رشته افکار در همم را.

ترس ها و دل هره ها!

گمگشتگی خوب چیزیست

رویای در قفس

2010-06-06T09:40:00.000-07:00

من تصمیمم را گرفته ام

   دیگر عاشق نمیشوم

   عاشق تو، هرگز

سرکش تر از آنی که نازک دلی

   بر بندت کشد

و نظاره کند مرگ تدریجی ت را

... در عوض تو،

با زهر خندی به رُخم می کشی

میله های طلایی قفسم را

زندگی من و من - my life and i

نهالَکَم

روزی که مُردَم ۸

لبخند بی معنی

"شبنم" گریستن سحر

دلتنگ بوی اسب

30

متلک گویی

شعر های نا خوانده

به یادم نیا...

اشتباه

- (با لحنی اقوا کننده!) الو، سارا خانوووومممم

-سلام بفرمایید!؟!

-خوبی خانومیییی؟؟؟ کی وقت داری برای مممما؟

-وقت برای چی؟

-اه ه ه .. حالا دیگه برای من ناز می کنی ناقلا؟

- ببخشید به جا نیاوردم

-ببینیمت دیگه خانومییی، دلمون یک ذره شده برات، سنگدل

- عذر می خوام شما؟

- (با لحنی دست پاچه:) ای وای ببخشید سارا خانوم. من یحیی هستم، اشتباهی شماره شما رو گرفتم

-----

مرتیکه زن داره...

روزی که مُردم ۷

دلتنگ پاییز، نه!

عزیز در گونی شده...

روزی که مُردم ۶

باغبان نبوده ام

دیوارهای زپرتی

۱۰ لبخند

سماجت زنانگی ام

پروانه زیبای دلم گم شده است

روزی که مُردَم ۵

شیدا

با نهایت احترام

روزی که مُردَم ۴

روزی که مُردَم ۳

روزی که مُردَم ۲

روزی که مُردَم ۱

ترحم به دریا

روزگار

آبی

"رسمی‌" بودن زبان پارسی - درست یا غلط

اشک هایم

وای اگر فاحشه ای بودم من!

قاضی

داستانی خواهم نوشت.

فراموش شده

کلامی مثل هیچ

بخشش

نمی‌خواهم غرق شوم

اینم شد دوره زمونه؟

انتظار

هجویات

پر از نفرت، ایست. این راه که میروی، راه تو نیست.. از کج راهه، بیراهه برو، جاده را خلوت کن. کین راه بلند، در‌شان تو نیست~~~~~~~~~~~~

فراموشی

خواب

ستاره زرد

می‌خواهم آزاد بمیرم

پرواز

آزادم

دلم آتش می خواهد

طعم موج

تقصیر من

کلید

کدامین من می سراید

زنانه غرورم

نگاه

رویای در قفس

پر از نفرت،

ایست.

این راه که میروی،

راه تو نیست..

از کج راهه، بیراهه برو،

جاده را خلوت کن.

کین راه بلند،

در‌شان تو نیست

~~~~~~~~~~~~