پروانه زیبای دلم گم شده است

می دانی!
پروانه زیبای دلم گم شده است.
شایدم
        عمر به جریان هوا داده و من در غفلت!؟

... من دلم میلرزد.
در نبود تو که "دیدار" به من بخشیدی،
چشم هایم
           چه غلط میخوانند،
سرخ را نرم،
آبی را پوچ،
  و سبز را ؟
            دگر نمی بینند ...

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "آواز" به من بخشیدی،
گوشهایم
          چه غلط می رقصند،
     بر سر صحنه گلبرگ دعا،
             که به نرمی میرویید
                       روی دستان بی باک بهار.

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "افروختی" ام،
دستهایم آخر
          چه غلط میشنوند،
انگار نمی فهمند
     که چه سرد است حتی
             آوازِ شاخه نور خورشید
                       در دلِ غم زده غربتِ من.

... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "اعجاز" به من بخشیدی.
احساسم
               چه غلط میرویَد،
  چه غلط میرسد از راه بهار،
                     دلم از آمدنش پر خون است!
  انگار که او
            به فراموشی شوهر داد
             حرمت این برف سپید:
           شوره هایی که از بطن دلم می ریزد.

       پروانه زیبای دلم گم شده است.
... من دلم میلرزد!
در نبود تو که "پرسیدنم" آموخته ای،
                        و من،
                                  دنبال جواب!
  به تو ای بخشنده،
    چه جوابی بدهم؟
از که خواهی پرسم؟
از کلاغی که به خانه نرسیده ات هنوز؟

روزی که مُردَم ۵

روزی که مردم، 

شاعران عشق میفروختند 

(آخر آنقدر داشتند که از ظرفیت مینی بوس هم بیشتر بود) 

و عاشقان شعر.

آن روزها

نه شاعرعاشق بود 

و نه عاشق شاعر...

تصمیم کبری این بود: 

                     فعلا بمیرم.

شیدا

       به زنی که بچه های مردم را 

       روی تخم چشمانش می خواباند،

       گفتم:

             خوشگل شده ای!

             ... چشمانش لرزید.

       آرزوی سفر می کرد

                        در آینده ای که حتا

                   قول آمدن هم نداده بود

                  روزی که گرما لَوات کنان با گرما 

                   توله های حرام زاده

                   بر پشت عرق سوز شدگان

                   پس می انداخت

                  زنی که بچه های مردم را

                  روی تخم چشمانش می خواباند

                  ماه را هم در آسمان گم کرده بود

         زمزمه اش را شنیدم

         من جوان بودم 

                      ولی تو

                            جوانی هنوز...

با نهایت احترام

با نهایت احترام

می گذارم تا با دروغهایت ریسمانی بر هم ببافی

به بلندی همه دانستگی هایم.

شاید ریسمان را روزی به ره گذری بخشیدی

و شاید آن ره گذر دلش به رحم آمد

و شاید تو را از این سیاه چال بیرون کشید...

آینه ام می گوید

کاش بهتر دروغ گفتن را آموخته بودی

دیگر به آینه 

              هم

             اهمیتی نمی دهم

دروغ 

کوچک، متوسط و بزرگ

همگی برایم

بوی ملافه ها و توالت خانه فاطمه را می دهد

                                        بوی ادرار!

با نهایت احترام

فقط ابله فرضم نکن!

وقتی دروغ هایی می گویی

که از بوی تعفنشان

آرزوی بوی ملافه ها و توالت خانه فاطمه را می کنم.

روزی که مُردَم ۴

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

      روزی که مُردَم

      به سبکی مرغ شهد خوار فرز و کوچکی بودم

                   که هر روز به پنجرهٔ بسته‌ام میخورد

         شاید که اینبار به شهد درخشان آینه برسد
              ولی هر بار مسمم تر از روز قبل میمرد...

                    آخرین بار که مرد، 

     پنجره‌ام را تا آخر دنیا گشودم

           و هر روز سخت نیت کردم

               یادم باشد وقتی بمیرم،

               که به سبکی مرغ شهد خوار فرز و کوچکی باشم 
                            که هرگز پس از مرگ نیز نا امید نشد.

روزی که مُردَم ۳

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم 

تنها آرزویم این بود که خانواده‌ام نفهمد

        آخر از مردنم خجالت می‌کشیدم. 

مادرم با چه رو سیاهی به در و همسایه میگفت:

                    دخترم که به فرنگ رفته بود،

                                   به آرامی مرد!

                      خدا شاهده گفته بود می‌خواهم دکتر بشوم

                                                     نه این که بمیرم.

روزی که مُردَم ۲

سری نوشته های روزی که مردم، همه در یک صبح بی خواب نوشته شد. همه ورژن های دنبال هم یک داستانند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

روزی که مُردَم

        به سرعت از خدا معذرت خواستم که دیلیتش کرده بودم!

        تقصیر را گردن فایر وال کذایی انداختم 

       که چپ و راست آلارم می داد

     

       اما در دلم می دانستم که او هم می داند

       دلیتش کردم 

       چون روی ورژن منهای ۱۳۸۹ گیر کرده بود

       آپ گرید هم نمی شد لعنتی.

       حتی در قرن بیست و یکم هم به عقلش نرسیده بود

       یک پیامبر زن خلق کند.

       من سالها بود در آمریکا "فکر" می کردم

        اینجا

       به غیر از اکثریت مطلق مسیحی ها

       که مثل بسیجی های خودمان 

       خلق را به یاد خالق می کشند؛

       و اکثریت مطلق کوچک تر مسلمانها  

       که بای دیفالت و بر اساس تعریف فاکس نیوز

       (که همه مجریان زنش بلوند با ماتیک صورتی هستند) 

       همه تروریست هستند؛

       اکثریت مطلق کوچک تر تری هم وجود دارد که  

       با یک کنترل + آل 

       خدا را پاک می کنند

       اونقدر پاک که معذب می شوی. 

       ولی در عوض

       رم هایشان مثل فرفره کار می کند.

      

       من هم انسانم

         جو گیر شدم

        انتخاب کردم